Vasili Semjonovitsj schrijft over Vladimir Vladimirovitsj

Hierbij een ingelaste uitzending naar aanleiding van het nieuws uit Rusland en Oekraïne. Vladimir Vladimirovitsj Poetin moedigt ons aan om lessen te trekken uit het verleden. Dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. In mijn onderzoek naar het coöperatieve en competitieve gedrag van de mens wordt veel aandacht besteed aan ons evolutionaire verleden. Is dat geschiedenis of is dat geen geschiedenis? Daarin staat beschreven waarom onze presedentaire jagende en verzamelende voorouders net zo’n hekel hadden aan apenrotsgedrag en machismo als wij vandaag de dag hebben aan totalitaire leiders en hun macht. Met het ontstaan van de landbouw kwam er een einde aan het egalitarisme dat mensen in de steentijd miljoenen jaren koesterden en cultiveerden. Dat gebeurde niet omdat het diepgewortelde verlangen naar gelijkwaardigheid plotsklaps zou zijn verdwenen, maar omdat de mens met grenspaaltjes zijn akkertje tot Sperrgebiet verklaarde en met zijn medemens begon te wedijveren. De competitieve heerser maakte van die nood een deugd door de baas te gaan spelen als ware hij de alfaman. Sindsdien zitten we met de gebakken peren. Er is natuurlijk verschil tussen allerhande leiders, maar bij allen draait het om macht, die moet worden veroverd, geconsolideerd en uitgebreid door het voeren van strijd met een keur van kapers op de kust. We houden het kort, want die evolutionaire en presedentaire geschiedenis wordt uitgebreid uit de doeken gedaan in mijn nieuwe boek. (1)
Zodoende zitten we dan in één klap in de eenentwintigste eeuw. Om precies te zijn op 22 februari 2022 zien we met z’n allen op de televisie hoe de Russische dictator Vladimir Vladimirovitsj de geschiedenis naar zijn hand zet, teneinde kwaadschiks de 44 miljoen Oekraïense buren aan zijn legioen van 142 miljoen Russische en 10 miljoen Wit-Russische ondergeschikten toe te voegen.
Vasili Semjonovitsj Grossman was Russisch oorlogscorrespondent tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij versloeg onder meer oorlogsverschrikkingen als de slag om Stalingrad en de moordmachinerie van de Nazi-dictator, maar hij had ook de moed om de binnenlandse terreur van zijn eigen dictator Stalin aan de kaak te stellen. Vasili Semjonovitsj heeft adembenemend beschreven tot welke catastrofes het concurreren om de macht nog maar heel kort geleden heeft geleid. Helaas zitten we nog steeds opgescheept met die schadelijke en totaal zinloze onderlinge concurrentiestrijd en haar trouwe bondgenoten: meedogenloosheid en dictators.
Vasili Semjonovitsj wijdt aan dat laatste probleem een hoofdstuk. Ik citeer daaruit de slotpassage:
De natuurlijke menselijke vrijheidsdrang is onverwoestbaar: hij kan worden onderdrukt, maar niet vernietigd. Zonder geweld kan het totalitarisme niet bestaan. Als het afziet van geweld, sterft het. Eeuwige, onophoudelijke terreur, openlijk of verborgen, is de basis van het totalitarisme. Een mens doet niet vrijwillig afstand van zijn vrijheid. Die conclusie biedt hoop voor onze tijd en voor de toekomst’. (2)

Verwijzingen:
(1) De eerste alinea is gebaseerd op mijn onderzoek naar samenwerken of concurreren dat binnenkort zal worden gepubliceerd
(2) Vasili Grossman, ‘Leven en Lot’, twaalfde druk, 2021, Uitgeverij Balans, ISBN 978 94 600 3442 8, p. 209


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

Reactie op Grossman: A truer word was never spoken.
A.J.Dekker, op 26-02-22


De geur van het leven en de stank van de dood

Neppen is ingeburgerd

Slecht geslapen

Code rood: de paashaas komt

Het leuke in de mens